Welk credo of inspiratiebron uit de Marlies Dekkers collecties roept om een glas? Kiest u maar uit: ‘Dare to be’, ‘Purple Beetle’, ‘Wild Bouquets’ uit het zomer magazine, of liever ‘game of seduction’…  Als een aapje dartelend kwispelend doorheen de wijngaardstronken, valt de keuze op ‘verleiding’. Welke soorten verleiding verdienen aandacht in dit thema? Wat mooi toch om ze te vertalen in een lingeriesetje, en een fles wijn:

(1) “Sex-in-the-city-proof”: het standaard te verwachten correcte, kwaliteitsvolle en zekere lingeriesetje. Ingesproken inspiratie door de zorgvuldige investeringen van grote modehuizen die al decennia erkenning veroveren. Het is een zekere keuze. Van eenvoudig en gedistingeerd vleeskleuring, over de immer romantische kanten omkadering, misschien al eens een frivool zomerbloemetje. Zekere keuzes, die steeds je verwachtingen inlossen. Meestal is de verpakking in lijn met de inhoud, en heel soms ontvouwt zich een speelsheid (doch regelmatig wanneer je wispelturige zoektocht al eens meer een niet te versmaden verborgen uitbreiding van je overspelige leven verrijkt).

(2) “Player-verleidingen”: de o zo mooie kracht van ingehouden en grensaftastende verleiding. Wie verleidt wie eigenlijk hier? Er ontstaat een spel van schijnbare onderdanigheid, maar gesterkt door een zelfzekere overtuiging van macht, lust en erotiek. Een subtiele balans tussen onrust en zenlust. Nooit erover, nooit te ver en steeds distinguished. Lingeriesetjes die een waterval van sprankelende prikkelingen over de huid uitrollen. Is het een lingeriesetje, een badpak? Is het onderkleding of bovenkleding? Durf je, of net weer niet… Frivool, maar correct; een snoepje, maar elegant doorzichtig verpakt.

(3) “Lecher-les-vitrines” of ook al eens “Etalagewerken”: (on)uitgesproken opsmuk die als zichtbare verleiding een ranzig oogmerk nastreeft. Dat u het nu zoekt in de rode Valentijnslingerie, de fantasieloze string de net om de jeans komt piepen of de ondersteunende bh net een maatje te klein inschat, je bedoelingen zijn duidelijk. Er staat fiesta op je programma, en laat het alstublieft wild, vrolijk en rechtoe rechtaan zijn. Enige vertragende en subtiele tantra is niet aan de orde. Laat de omhullende en afleidende make-up ere en schep bovenop doen. Zolang de kleine (of grote) defaults de aandacht maar niet kunnen opeisen, en de eventuele prooi zich van gedachten zou kunnen veranderen, eens verankerd in het web  der oppervlakkige directheid.

Zou men deze types ook als niveau’s in verleiding kunnen zien? Hoe dit aapje ook de buitensporige spelelementen in het grensgebied weet te tarten, is teveel zoets willen naijveren en een te ver overhellen steeds pijnlijk confronterend op de lange duur. Het leidt al eens meer tot goedkoop ‘nouveau-rich’ uiterlijk vertoon. Komen kennis, appreciatie en balans niet met de jaren? Het bewandelen van elk type is iets waar éénieder van ons wel al toe verleid werd…

Welke wijn zou elk type verleiding eer aan doen? Welke fles zou een gepaste gift zijn , bij een bezoek aan een vrouw gehuld in de lingerie van haar keuze?

(1) De deur van een riante campagnehuis draait open. De uitnodiging belooft een avond correcte ‘Sex-in-the-city-proof’ gesprekken over politiek, economie en moeilijk te verkrijgen (maar alom aanwezige) nieuwe trends in brands, merken en andere zekere keuzes. Ik begroet galant de gastvrouw, schuif m’n rechterhand in haar linkerhand, en streel m’n perfect geschoren rechterwang langs haar volgens de regels opgesmukte linkerwang. De begroeting zal wellicht vergezeld gaan van een volgens de regels van de kunst ingepakte Laurent Perrier Brut Millésimé 2002 (ga zelfs voor de Cuvée Rosé Limited Spring Edition 2011, aangeboden in exclusieve Gift Set met 4 glazen ter verering van het einde van de winterhardheid, geïnspireerd door de laat 16e eeuw en versierd met een delicaat fruitig dessin). Haar glimlach bewijst een terechte kennis van wat hot is de champagnewereld, een even zacht opgetrokken wenkbrauw verraadt bijna onmerkbaar de tintelende charme die de keuze van het entrée-cadeau bij haar teweegbrengt.

(2) Wanneer die avond tijdens een geanimeerd gesprek je blik steeds afwijkt naar een vrouw die je lijkt aan te spreken met één van die kleurrijke bandjes subtiel doch duidelijk tussen de hals en de open rug piepend, slaat een cocktail van verleiding, lust, onrust, macht en speltechniek toe (in een blend met evenredige verhoudingen). Een thermoscan zou in de kamer de aura’s van schijnbare niet communicerende personen visualiseren; het plaatje is meteen duidelijk: een man en vrouw -op z’n minst 5 meter van elkaar- zijn geconnecteerd. Een warmte-WiFi als het ware… zelfs al zijn ze beiden in een eigen gezelschap schijnbaar deelnemers aan een gesprek over politiek, economie en evenetueel andere etalerende correcte gesprekken der bourgeoisie. Onderweg naar de bar, ontmoet je elkaar toevallig in de hall. De statige 19e eeuwse spiegel verbindt elkaars blikken nu echt, en vragend… Een onopvallende garcon vult haar glas, ze kijkt je aan en vraagt: “Wat zou u in dit glas willen schenken, mocht u nu de wijnkelder kraken?” Spontaan antwoord je: “een Cuvée de Caudalies Rosé!”.

De Sousa Cuvée des Caudalies Rosé

Ze daagt je uit: “Een veilige keuze? Omdat het champagnehuis De Sousa behoort tot Andreas Larsson’s selection. De best sommelier of the world 2007 kan het toch alleen maar bij het rechte eind hebben, niet?”. Ze etaleert haar zelfzekerheid en macht over dit verleidingsspel. Je trekt de touwtjes zachtjes aan: “Kan de verfijnde en zorgvuldige aanpak van het huis je geen respect afdwingen?”, en prikt subtiel door: “Ik ben ervan overtuigd dat de 10% Pinot Noir net dat tikkeltje sprankeling is die je zoekt in een fles die overvloedige Chardonnay aan de basis heeft. Een subtiele zalmkleur in het glas, ontelbare ultrafijne belletjes die opdwarrelen en een mooie balans tussen volheid en elegantie. Het zou je Marlies Dekkers onder je dwarrelende avondjurk kunnen zijn!”. “Touché…” fluistert haar glimlach. Je aarzelt, maar kan de verleiding niet weerstaan om een underground-dirtiness en licht erotisch aura op te wekken: “Durf je het aan, de kelder te kraken?”, en de macht naar je toetrekkend: “Blind geproefd haal je er wellicht de Cuvée des Caudalies Rosé er niet uit?”. Met een ondeugende blik opent ze de kelderdeur, een uitnodiging: “… dat wordt dus 2 flessen kraken …” Marlies Dekkers en “Player-verleidingen” dus.

(3) Wanneer was u ‘t laatst op een zomerparty in de Nederlandse kust in Cadzand? Het terras overschouwde een warme Noordzee zonsondergang. Heel wat jong testosterron- en oestrogeenspektakel had zich op z’n minst enkele uren in badkamer-dressing rituelen verdoken op de gepaste opsmu uit te kiezen voor een avondje ultieme boekjesplezier. De loungie summerbeats zorgden voor uitgelaten Marbeilla en St-Tropez energie. De orders waren duidelijk: witte flessen Moët Ice Impérial. Impressive om de vele obers met de plateau’s in de lucht witte champagne-emmers, witte ijsemmers en witte glazen te zien ronddragen. Nu pas begrijp ik in de persartikels de omschrijvingen om de Moët Ice Ipérial te zien als de ‘perfecte aanvulling voor feestelijke momenten overdag in chique en zonnige internationale hotspots’. Doordacht en subtiel? Definitely not, eerder duidelijke oppervlakkigheid met ransig oogmerk, n’est-ce pas?

Noot 1: Noteer dat op geen enkele manier aandacht werd besteed aan het type 0 en below. Vele ketens, winkels en mannen/vrouwen houden zich het recht voor ogen om eigen standards na te streven. Het spreekt voor zich dat ook deze keuzes in hun context worden gerespecteerd. Noteer evenzeer dat dit artikel minder beoogt kennis in wijn te delen, dan wel u te verleiden tot het proeven van de aangegeven flessen, en indien niet louter controversieel discussieplezier nastreeft. Kort door de bocht provoserende allusies dienen enkel om de glimlach op te wekken.

Noot 2: Afhankelijk van hoe extreem u de keuze van de wijnen wil zijn  in functie van elk van de 3 types, zou je ook dergelijke flessen naar voren kunnen schuiven. Ik laat aan uzelf het oordeel, of deze keuzes ook thuishoren in deze blog… (type 1 met een fles Cava of Veuve Clicqot zoals je ze zou bestellen in de VIP-bar aan de zomerevents; type 2 met Scorpion Brut; type 3 met Martini Brut Royal) 

Noot 3: Dit artikel schrijft in termen van man/vrouw, maar laat het duidelijk zijn dat gelijkaardige momenten kunnen geapprecieerd worden in een vrouw/vrouw verleiding.

Noot 4: Nogal wat mensen vroegen zich luidop af hoe hetzelfde artikel zou lezen/voelen, wanneer geschreven vanuit een vrouwelijk oogpunt. Het aapje in Monkey Vinyeard zou de uitdaging wel eens durven aangaan… should he?

Noot 5: Deze hersenspinsels kaderen in de Vlaamse Wijnblogdagen, een geheel van wijnbloggers die op regelmatige basis eenzelfde thema aansnijden, elk op hun eigen manier, zoals het hun eigen blog betaamt.

Het thema van Vlaamse Wijnblogdagen XVIII: Marlies Dekkers en wijn. Verder snoepen kan bij deze Vlaamse Wijn bloggers: Wijngerd / Wijnmens / Disasterofwine / Marlies Dekkers en Moltepulciano / Vinama / Belgian Gourmand / Is de lingerie van Marlies Dekkers ook geschikt voor roodborstjes? / St Etienne’s World / Wine-Itch / Wine Jockey / Wijnblog

Het probleem is welgekend: “U wil genieten van een uitgebreid menu, en vindt dat de begeleiding van wijnen de gerechten alleen maar kunnen verrijken. Alleen, iemand aan de tafel moet de chauffeur spelen. Is water de logische keuze? Is de taxi de enige optie?” Of willen we met z’n allen aan het spuwen gaan op restaurant? Stel je voor dat binnen 100 jaar dit als restaurant-etiquette beschouwd wordt: glas voor witte, glas voor rode, water glas en spuwbeker…

Oplossing: de BOBette-formule

Restaurant Nuance in Duffel, gaf een gepast antwoord op het betreurde gezicht van mijn tafelgenoot, niet te kunnen meegenieten van hun wijnkeuzes. De BOBette-formule laat u bij elk gerecht proeven van de wijn die bij het gerecht past. Na wat rondvragen, blijkt het concept overgewaaid te zijn uit Nederland. Wie ook aan de oorsprong ligt, de vraag die zich stelt is: zou elk gerenommeerd restaurant een dergelijke formule moeten aanbieden?

Uw keuzes en meningen zijn welkom.

PS: Restaurant Nuance, behaalde in november 2010 een 2de ster in de Michelingids 2011. De chef Thierry Theys volgt een eigen filosofie. Een bezoekje waard…

 

 

Nogal wat mensen zijn aarzelend wanneer het over bewaarpotentieel van wijn  gaat. Enerzijds heb je een generatie grijzende babyboomers die opgroeide met het cliché van de traditionele tannine-rijke Bordeaux die keldertijd vragen om met een evenwichtig smakenpallet in het glas te komen. Anderzijds heb je een jongere generatie van wijndrinkers en nieuwe-wereld- wijnmakers die houden van drinkklare leuke flesjes.

Maar wie heeft nu écht gelijk? Hoe evolueert een fles wijn eigenlijk? En wanneer doe ik de fles het beste open? Het is als het beklimmen van de Tafelberg… Klaar voor de klim? Leer meer over de 7 uitkijkposten op de Tafel-‘bewaar’-berg:

Wanneer de fles open? Bovenop de Tafelberg!

Uitkijkpost 1: ‘de Flessestart’: de wijn werd net gebotteld. Het is alsof je zelf onder hoge druk in een net te kleine Tupperware-doos wordt geperst, dan nog een kurk erop… hoe zou je zelf zijn? Dit vraagt rust, dit vraagt even wennen, dit vraagt dat elke molecule zijn habitat voor de komende jaren leert aanvaarden, naar zijn hand zetten, en start met verder te ontwikkelen. Nu openen levert alleen maar onevenwichtige wijnen op, te zuur, te groen, wrange éénzijdige smaken. Slechts 1 boodschap: “leave the bottle alone, let this virgin beauty develop, there is much more beaty to come!” Nog een aantal jaren bewaren, dus.

Uitkijkpost 2: ‘de Puberklim’: Hoewel een puber soms blijdschap, energie en enthousiasme uitstraalt, die schreeuwt om een antwoord. Diezelfde pubers zijn wispelturig, polariserend en missen ervaring of maturiteit. De zen in de wijn is nog in opbouw, enkele jaren wachten. In de kelder liggen …

Al eens nippen van de 2008, maar laten we hem toch nog maar even op het plateau lopen.

Uitkijkpost 3: ‘de Plateau’: De wijn is op dronk, maar hij vertoont ook nog voldoende bewaarpotentieel. Het is verleidelijk om de fles al eens te testen, het begin van de ontwikkeling van het smaakpallet vast te leggen. (Daarom koop ik dus doorgaans alleen per karton wijn). In de kelder ligt zo bijvoorbeeld een Langhe Nebbiolo 2008 van Ca’Del Baio. Nippen aan een glas nu is al fijn, en tegelijkertijd ben ik benieuwd naar wat nog komen gaat. Er zijn wijnen die lang op de Tafelberg kunnen vertoeven. Denk aan de Madeira-wijn.

Uitkijkpost 4: ‘de Top’: het TOP-moment, de afkorting luistert naar ‘the Optimal Point’. Een fles op optimale drinkbaarheid, de moment waarop ten volle van het volledige potentieel van de wijn kan worden genoten. Wanneer valt dit moment? Heel moeilijk te zeggen, en het hangt af van teveel factoren. Het helpt om -met een karton in de kelder- om de zoveel tijd een fles te openen. In de kelder liggen zo een aantal Bordeaux gekocht in de periode 2000 tot en met 2005. Het is steeds puzzelen om uit te vissen of de wijn zijn top heeft bereikt, of je ze te vroeg opende. Maar eveneens ontstaat al eens enige furie met gebalde vuisten wanneer die veelbelovende fles Bordeaux niet verder kwam dat wat groene tannines in de mond… Recentelijk opende ik een Pomerol die zich per glas meer en meer openvouwde. Het gegrilde stukje vlees dat voorafging bleek de uitstekende opener, om de complexe en subtiele krachten van de Pomerol aan te kunnen. ’t Sigaartje achteraf vloekte helemaal niet met de rokerige franse eiken vaten die werden gebruikt om de Bordeaux-wijn te laten rijpen. Ik aarzel stilaan om m’n enige fles Stellenbosch Estate 2003 van het Zuid-Afrikaanse Rust en Vrede te openen. Het is een 2003, het zal er één van de dagen van komen denk ik. Op naar de Top, dus.

Heeft deze Stellenbosch Estate 2003 al genoeg Rust en Vrede gehad?

Uitkijkpost 5: ‘de Afglijding’:  De afdaling is ingezet, de wijn is over zijn top-moment heen, en begint aan een snel tempo aan rijkdom, smaakintensiteit en kwaliteit te verliezen. Onmiddellijk drinken is de boodschap. Het heeft wat weg van ‘den home’. Er zitten oudjes tussen die nog vrank en vrij hun grijze jaren beleven, en er zijn er die het ouder worden moeilijk aanvaarden en aan een versnelde afdaling beginnen. In de kelder ontdekte ik onder de kartonnen dozen een Argentijntje uit 2003 (Reserva Las Moras), die dringend m’n aandacht vroeg. De ene fles zat op de rand na het top-moment, de andere fles had de afdaling stevig ingezet, met wat wrange fruitsmaken tot gevolg, heel wat water-mondgevoel in het midden van de tong, spijtig toch. Net te lang gewacht …

Uitkijkpost 6: de Versleten Zonde’: Versleten, niet meer drinkbaar, een zonde. De gevaren zijn klassiek en menselijk. Denk onmiddellijk aan de flessen champagne, cava en andere bubbels in uw kelder die je net te lang bewaard. De 2  jaren topmomenten voor het normale bubbeltje is echt te hanteren. Drink ze aub!  Daarnaast liggen de versleten zondes vooral bij witte wijnen die -doorgaans zonder houtopvoeding- de tand des tijds moeilijk doorstaan. Zonder hout, zonder sterke zuren, zonder zoetjes erin, is het het beste de wittekes jong te drinken. Wens je te experimenteren met wit in bewaarpotentieel, laat u dan bijstaan. Een aantal van m’n witte pareltjes dragen de tand des tijds zeer flink door de houtopvoeding, stevige fruiten en zuren. Tot slot, hoeveel is het u al voorgevallen om die speciale rode te houden voor speciale momenten? Hoeveel maal belandde u al op een feestje war je als -door de hele gezwelschap gekende- wijnliefhebber het zoveelste lijk uit de kelder ziet bovenkomen? Die speciale rode die we voor deze gelegenheid hielden, zwaar erover, overmaatse stalgeuren, licht geoccideerd en helemaal klaar om … door de gootsteen te gieten 🙂 Heel toepasselijke quote: ‘wijn is de tussenstap tussen fruitsap en azijn’

 

 

 

Toch te lang gewacht?

 

Uitkijkpost 7: ‘de Archeoloog’: Zoals de archeoloog op zoek gaat naar vondsten bij opgravingen, hebben sommige wijnflessen hetzelfde potentieel als schatkamerontdekkingen. Leuke gadgetflessen in de kelder, maar volstrekt ondrinkbaar. Mijn ouders hebben er zo een aantal bijgehouden, 4 flessen uit 1942. Leker stoffig, licht aangetast etiket, kurk(on)gezondheid vermoedt oxidatie,… en toch heeft het iets.

Hoe snel loopt een fles de Tafelberg op en over? Dit hangt van een aantal factoren af: de wijn, de druif, de wijn maker, de bewaaromstandigheden, enz. Meer en meer wijnen zijn gemaakt om jong te drinken, dan is 2 à 3 jaar een goede maatstaf. Dit voelt aan als, de wijn ontdekken op een wijn proeverij, een kartonneke meenemen, thuis alvast een flesje openen in het weekend dat erop volgt, het eerstvolgende feestje een flesje of 2 delen en de rest kan rustig nog even liggen. No stress, je merkt dat zo’n kortonneke makkelijk binnen de 2 jaren de weg naar buiten gevonden heeft. Voor andere wijnen kiest de wijnmaker bewust voor een langer bewaarpotentieel. Kijk hier ook naar het artikel ‘beleggen in wijn, het hoofdstuk over smaak‘.

Maakt dit fenomeen de wijn wereld niet uitermate boeiend? Beste lezer, bezoeker, monkey-friend, laat me gerust weten welke fles voor jou zich nu op uitkijkpost 5 bevindt! Of hebt u stiekem ook een archeoloogje in je kelder liggen…

Wat? Wijn uit je eigen kelder mee inpakken om op reis te gaan naar een wijngebied? Ben je nu helemaal … Toch niet. In deze 3 situaties voegt dit aapje een eigen flessenpakket toe aan z’n bagage.

Op naar een rijk wijngebied? Proef, vergelijk en verras!

De reis? Een volle vijfdaagse om alvast 7 Piemontese druivensoorten te gaan (her)ontdekken. Het team bestond uit 3 mensen (De wijnhandelaar met de afspraken en de poëtische wijnvrouw beiden ingevlogen om alvast de sfeer in te proeven, en dit aapje die eropstond met de wagen ter plaatste te snuffen om flink wat kartonnekes mee te brengen). Piemonté, dat (terecht of onterecht) al eens links werd gelaten in de verzamelde wijnpers aan het einde van vorig millenium.

Piemonte, Italia

Onze belgische Master of Wine-vrouw geeft terecht extra aandacht in haar Gentlemen’s column aan dit noorditaliaanse wijngebied. Het is een gebied, met mooie hellingen, gestilleerde wijnrankenrijen en wijnboeren die met laarzen in de aarde de evolutie van de bloemetjes, eerste vruchten en groeiende druifjes nauwgezet in het oog houden. Als de kwaliteit op deze manier blijft stijgen, zie ik dit evolueren naar één des werelds topgebieden.

De flessen in de bagage? Toen nog een beperkte hoeveelheid van 2. Een eerste De fles die op een late voormiddag het aperitief op een gamel terrasje in Serralunga de Alba (Piemonté) met 2 andere wijnadepten, mocht opluisteren, was de Cuvée Les Clos Extra-Brut van het champagnehuis Laherte.

Les Clos Extra-Brut

Een ideale afwisseling tussen al dat geweld aan Piemontese druiven. En om eerlijk te zijn is de eer  me nog niet te beurt gevallen om een Prosecco-bubbel te proeven die een gelijkaardig plezier of discussie kon opwekken. De fles is het eerste pronkstuk van de zoon van de familie Laherte die de fakkel van z’n vader overneemt. Het is het tastbare bewijs van een generatiewissel, zeg maar generatiedrift. Durven innoveren. De Cuvée Les Clos Extra Brut (technische fiche) wijkt in alles af van wat het huis doorgaans produceert. In een stukje weluitgekozen terrein plantte de zoon enkele jaren geleden 3 vergeten druivensoorten aan. In mélange met de meer bekende druivensoorten resulteert dit in een complexe fles met assemblage van 10% Fromenteau, 18% Chardonnay, 18% Pinot Meunier, 15% Petit Meslier, 8% Arbanne, 14% Pinot Noir, 17% Pinot Blanc. 2/3 komt uit wijnen van het jaar, 1/3 put men uit een voortschrijdende reserve van verschillende jaren. Het verhaal startte in 2005.

De tweede fles haalde m’n reisgenoot boven na een avondje wijntafelen in de locale wijnbouwerspub. Een single malt die perfecte paste na een avondje Barolo’s ontkurken, roken met beschonken wijnbouwers en geanimeerde discussies over wijnschrijvers- en handelaars. De nacht vroeg wat zoetere, geturfde en kruidig versterkte wijn om het gesprek naar een afronding te brengen. Op de studio, in het salon, 3 kleine glaasjes…

Eén fles had ik tot m’n spijt niet bij. Diegene die ik had willen offreren aan de flamboyante corpulente barman in de pub. Zijn kolenschoppen bedienden met voldoende finesse de snijmachine om wat gerookte ham vakkundig te snijden, je kon haast niet geloven dat deze man hoegenaamd een deftige pasta kon draaien, maar zijn kennis aan wijnen uit de streek, met de bijbehorende jaren per fles bleek onuitputtelijk. Niet moeilijk als je weet dat z’n dagelijks publiek de wijnbouwers en eigenaars zijn van de droomflessen die je in je kelder met veel respect koestert en laat verouderen. Z’n kleine kantje was champagne. Een rasechte boom van een Italiaan die met bravoure beweerde veel te weten over champagnes? Hoe klein z’n pub ook was, de muur was gedecoreerd met de mooiste champagneflessen (en enig merkengooien bleek hier niet uit den boze: Bollinger, Crystal, …). Hij bleek nooit één voet in Reims, Avize of Le Mesnil-sur-Oger gezet te hebben. Hier had ik graag een Agrapart Cuvée Terroirs Extra Brut Blanc de Blancs Grand Cru ontkurkt. Deze uitgebalanceerde champagne, maar rechtdoor van smaaksensatie zou zeker de discussie aanwakkeren. Al was het maar om hem te tarten…

Stel je voor. Een rasechte Italiaanse boom van een kerel die locaal al een attractie op zich is, bewegen om samen met ons ter plaatse in het Franse Champagne de andere Cuvées te gaan proeven! A dream, no?

Link naar de andere delen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4

Wat? Wijn uit je eigen kelder mee inpakken om op reis te gaan naar een wijngebied? Ben je nu helemaal … Toch niet. In een mager wijngebied voegt dit aapje een eigen flessenpakket toe aan z’n bagage.

Op naar een mager wijngebied? Zorg zelf voor de rijkdom!

De reis? Twee weken in La Verte Provence, het provençaals dorpje Cotignac, schilderachtig gelegen tegen een rotswand aan. Hoewel het gebied vol druivenrankenrijen staat, zijn de wijngaarden zelden op een dusdanige manier onderhouden dat kleppers van wijnen gebotteld worden. Ik mocht er de laatste jaren meer teleurstellinge proeven, dan wel knap gemaakte wijnen.

Cotignac, La Verte Provence

Zou dit gebied een nog te ontginnen verborgen potentieel herbergen? Buiten enkele goed gemaakte roséwijntjes, vind je er voornamelijk bulkwijnen of opgewaardeerde bulkwijnen (bulkwijnen gebotteld en vermarkt aan een te dure prijs, wegens te nostalgische toeristen met teveel geld om uit te geven op zoek naar het ideale vakantie-consumptie-moment). En af en toe duikt een verfrissend karakterflesje op. Naar prijs-kwaliteit waardeer ik dit doorgaans een eurotje of 2 à 3 teveel, maar de ontdekking is dermate een verademing dat je het graag neertelt.

Dit schetst de te verwachten (wijnsfeer) van de omgeving, en verduidelijkt de noodzaak naar een eigen pakket flessen in de bagage.

De flessen in mijn bagage: 1 fles Cuvée Reserve van De Sousa (de op 1 na instapper champagne van het huis), 1 fles Cuvée Les Clos Extra-Brut van Laherte (remarkabele champagne door het gebruik van enkele vergeten druivensoorten), 1 fles 3A van De Sousa (pure feestelijke verfrissing)en 2 flessen Mascato d’Asti Luminé 2010 van Ca’d’Gal (met 5% alcohol, en het leuke zoetje, een ideale begeleider van een latenamiddag-zwembad-knabbel onder vriendenvakantiegangers). M’n reisgenoten hadden zelf ook een 4-tal flessen Cuvée Veuve Clémence van het huis Launois meegebracht.

Wanneer ontkruk je wat op zo’n vakantie?

– Open de vakantie met de Cuvée Brut Reserve van De Sousa. Een grand cru va 100% chardonnay, die een verfijnde bubbel presenteert, en het is een assemblage van verschillende jaren (2 tot 3) met minstens 25% reservewijn. Ontpopt zijn helderheid in het glas met goudkleur en groene toetsen. De neus is krachtig en vermoedt een sterke rijpheid. In de mond een expressie van bleometjes, vers gemalen koffie, wat eucalyptus en gedroogd fruit. In de nasmaak kan de honing zich niet verbergen. In het algemeen is fris het stopwoordje. Laat de vakantie maar beginnen!

– Les Clos Extra-Brut van Laherte luisterde een intiem zwembadmoment op. We vonden de vergeten gesprekken een ideale link met de vergeten druiven die gebruikt werden in deze fles. (Meer daarover in een volgende posting)

– De eerste Moscato d’Asti van Ca’d’Gal DOCG opende ik in een goedmakersmomentje na een emotioneel moment van één van de gasten.  Het zeemzoete, frisse moment stak als een opkikker van wal. De tweede hield ik bewust achter tot een laatste dessertmoment op reis. Het begeleidde ideaal een dessert van fruit op de nog nasmeulende bbq. Wil je deze wijn bij kaas proeven, check dan ook het artikel rond Grevenbroecker.

Grand Cru 3A De Sousa

– De 3A van De Sousa belooft het resultaat van wijngaarden uit Avize (50% grand cru chardonnay), Ay (25% grand cru pinot noir) en Ambonnay (25% grand cru pinot noir). Breng het glas naar je neus en een te verwachten chardonnay-pallet van citroen, ananas, mango en een wat boterige toets door z’n houtopvoeding tijdens het verouderingsproces. De typische pinot noir toetsen verrijken het pallet: rode bessen, blauwe bessen en framboos. Wanneer drinken? Het leek me een perfecte afsluiter voor de laatste dag van de vakantie…

De rest van de wijnmomenten beperken zich tot de rosétje bij het eten, zwembad etc. Telkens terplaatse aangekocht. Er bleek met temperaturen tussen 35-40°C geen behoefte aan rode elegegantie, noch rode kracht. En hoewel er wel wat witliefhebbers zijn, miste niemand de witte fles. Wellicht had het valiesje eigen flessen er wat mee te maken…

Leuk, om temidden van de wijnranken je eigen wijnkelder(valies) te ontkurken!

Link naar de andere delen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4